'Administratieve lasten, arbeidsomstandigheden en kwaliteit van zorg, 2025Q4.' Dit is de titel boven de publicatie van het CBS op 2 september. Dit onderzoek is uitgevoerd voor het onderzoeksprogramma Arbeidsmarkt Zorg en Welzijn, op verzoek van het ministerie van VWS. Maar voor vele zorgverleners is dat geen naam van een onderzoek. Voor jou is het dinsdagmiddag half zes, je laatste cliënt is net de deur uit, en je zit nog aan je verslaglegging.
Dat is in één zin omschreven wat het CBS vond. Naarmate administratie een groter deel van je werkweek inneemt, gaan alle andere uitkomsten de verkeerde kant op. Je werkdruk, je werkplezier, hoe je de kwaliteit van je eigen zorg beoordeelt, en hoeveel zeggenschap je ervaart over je werk.
Een opvallend resultaat zien we bij werkdruk. Zorgprofessionals die 40 procent of meer van hun tijd kwijt zijn aan administratie, ervaren aanzienlijk vaker een te hoge werkdruk dan collega’s die hier weinig tijd aan (hoeven te) besteden: 42,6 procent tegenover 26,9 procent. Daarmee is de kans op een te hoge ervaren werkdruk ruim anderhalf keer zo groot.
Het CBS is er zorgvuldig in, en dat willen wij ook zijn. Dit is samenhang, geen oorzaak en gevolg. De onderzoekers noemen die samenhang zelf relatief beperkt. Wie veel registreert werkt vaak ook in een andere functie, een ander team, een andere context. Maar de richting is op élk gemeten onderdeel dezelfde, en dat is te consistent om weg te wuiven.
En hier houdt het onderzoek op, want het meet uren. Niet wat die uren met je doen.
Terug naar die dinsdagmiddag. Je zit nog een uur aan je rapportage na een intake. Misschien voelt dat helemaal niet als last. Misschien is dit juist het moment waarop losse observaties op hun plek vallen. Waarop je denkt: wacht even, wat ze over haar broer zei hoort bij wat ze eerder over thuis vertelde. Waarop je bedenkt wat je volgende week anders wil aanpakken.
Dat uur is geen overhead. Dat is je vak. Zo leer je iemand kennen.
En dan is er dat andere uur. Je typt dezelfde gegevens voor de derde keer over, omdat twee systemen niet met elkaar praten. Je maakt een verslag opnieuw op, omdat kopjes en tabellen niet meekwamen. Je zoekt een half uur naar informatie die er wél is, maar op een plek waar jij niet bij kan. Je levert verantwoording aan in een format dat niet lijkt op hoe jij het hebt vastgelegd. Je vult velden die er alleen zijn zodat de zorg gedeclareerd kan worden, terwijl je die informatie in je verslag al had opgeschreven. Twee keer een uur administratie. In de meting wegen ze precies hetzelfde. In jouw week totaal niet.
Administratie is niet één ding, en zolang je het als één ding behandelt, kun je maar één knop indrukken: minder. Terwijl het eerste uur juist meer aandacht verdient en het tweede uur grotendeels overbodig is.
Voor dat tweede uur hebben we een vermoeden waar het vandaan komt. Niet uit ontbrekende regels, maar uit de manier waarop regels landen in je dag en in je ECD. Dat schreven we uitgebreider op in ons whitepaper over Horizontaal Toezicht.
Kijk naar het Zorgprestatiemodel en Horizontaal Toezicht. Beide zijn bedóeld om verantwoording eenvoudiger en voorspelbaarder te maken. Of het zo uitpakt, hangt aan één vraag: zitten de controles ingebouwd in het systeem waarin je toch al werkt, of komen ze als losse stap bovenop je week? Wat je achteraf repareert met een extra controleronde of een handmatige export kost meestal meer tijd dan het oplevert. Wat in het ontwerp zit, valt niet op. Dat is precies de bedoeling.
Een deel van dat tweede uur is trouwens geen verspilling maar verplichting. Je legt vast zodat de zorg gedeclareerd kan worden, en je verantwoordt richting gemeente of zorgverzekeraar. Dat werk verdwijnt niet, en het ligt ook niet helemaal bij jou. De behandelaar registreert aan de bron, de zorgadministratie werkt daarmee verder. De vraag is dus niet of het gebeurt, maar hoe vaak dezelfde gegevens worden aangeraakt en door hoeveel mensen. Als de zorgadministratie zonder overtypen verder kan met wat jij al hebt vastgelegd, doe je dezelfde verplichting met één handeling in plaats van drie.
Zelfde principe bij het overtypen. Als open standaarden, API’s en integraties doen wat ze moeten doen, leg je een gegeven één keer vast en komt het daarna zelf op de juiste plek terecht. In whitepaper, het Medicore Ecosysteem, leggen we uit hoe dit technisch in elkaar zit.
En let op wat er gebeurt als een systeem niet meebeweegt met hoe je écht werkt: dan ontstaan er Excelbestanden en losse apps ernaast. Die schaduwadministratie staat in geen enkele meting. In jouw werkdruk staat hij wel. We beschreven dat voor teams die herstelondersteunende zorg en FACT combineren in onderstaand whitepaper.
GGZ-instellingen combineren herstelondersteunende zorg met ambulante behandeling en werken steeds vaker met FACT-teams. Die breedte stelt hoge eisen aan de digitale infrastructuur. In deze whitepaper lees je hoe Medicore dat aanpakt.
Voor dat andere uur, het uur dat je vak is, geldt iets heel anders. Daar is de vraag niet hoe je het korter maakt, maar wat je ervoor terugkrijgt.
Want dat is wat er meestal ontbreekt. Je legt vast, en daarna verdwijnt het. Je verslagen, afspraken, evaluaties en diagnoses zitten allemaal in het dossier, maar ze komen nooit meer als één beeld naar je toe. Dat is niet alleen jammer, het is ook precies de reden waarom registreren als verplichting gaat voelen in plaats van als instrument.
Daar is Medicore UP voor gemaakt. UP werkt als een virtuele collega binnen het platform die je eigen data omzet in overzicht en actiegerichte inzichten. Geen losse informatie, maar precies dat wat op dat moment aandacht vraagt. Voor jou persoonlijk, met Mijn Medicore als startpunt van je dag: je caseload, je planning, je signalen en taken op één plek. Voor je team, met caseload-overzichten die je zelf inricht en die realtime meelopen. En voor de cliënt zelf, met een beeld van het netwerk en de betrokken behandelrelaties in één oogopslag.
Het uur na je intake wordt daar niet korter van. Maar wat je erin stopt komt wel bij je terug.
Wij gaan niet beweren dat een ECD-platform de werkdruk in de zorg oplost. Dit onderzoek raakt aan personeelstekorten, financiering, caseloadnormen en verantwoordingsketens. Dat zijn geen keuzes van de organisaties die ermee werken, en daar reikt geen software omheen.
Wat wél aan ons is: dat onderscheid serieus nemen. Blijven vragen welk uur in jouw week je vak is en welk uur verspilling. Dat kunnen wij niet voor je invullen. We kunnen er wel naar blijven vragen, en we kunnen zorgen dat dat uur na je intake over je cliënt gaat en niet over je systeem.
Herstel bij verslaving vindt niet alleen plaats tijdens de behandeling, maar vooral in het dagelijks leven daartussen. Deze blog laat aan de hand van twee bewezen methodieken, de Community Reinforcement Approach (CRA) en het 12 Stappen Minnesota Model, zien dat verschillende behandelfilosofieën dezelfde behoefte hebben: samenhang tussen dossier, netwerk en digitale ondersteuning, en de mogelijkheid om herstel met data te onderbouwen.
In dit webinar deelden we onze gezamenlijke visie op AI in de GGZ. 'Ontzorgd Insights' analyseert cliëntinformatie met AI en combineert deze met richtlijnen en wetenschappelijke literatuur, waardoor diepere en beter onderbouwde inzichten ontstaan. We nemen je mee in waar we aan werken en gaan het gesprek aan over hoe deze inzichten in de toekomst gevisualiseerd kunnen worden met Medicore UP.
